Het is vandaag 18 november, wat betekent dat ik vandaag precies twee maanden in Jerez woon. Al twee maanden heb ik geen nederlandse bodem onder mijn voeten gehad, gek idee!
Deze week heb ik vooral veel nagedacht over mijn verwachtingen, hoe het nu is én wat ik zou kunnen veranderen om het nog beter te hebben. De mailtjes en foto's die ik van Koki had gekregen toen ik nog in Nederland was, heb ik allemaal bekeken. Ik heb bijvoorbeeld goed doorgenomen wat zij van mij verwachtte en hoe het nu daadwerkelijk is. Ze verwachtten meer van mij, dan ik nu daadwerkelijk doe. De huishoudelijke taken die zij noemden, hoef ik namelijk helemaal niet te doen, want Mercedes is er. Zelfs mijn eigen kamer en badkamer hoef ik niet schoon te maken, dat doet zij. Daarnaast wilden ze specifiek een au pair voor Angela om engels te leren. Het blijkt ook dat ik eigenlijk niet meer ben dan een huiswerk/vermaakhulpje. Het deel van 'een kind verzorgen', wat ik wel verwachte, is haast niet aanwezig. Sommige avonden in de week zijn Koki en José Maria beiden niet thuis, dus dan eet ik alleen met Angela. Ik hoef dan niet te koken, alleen wat op te warmen wat al bereid is door de huishoudster. Wanneer ik voor een gezin zou werken met jongere kinderen, zou het zeker veel meer werk zijn dan dat het nu is. Dan moet je ook vaak in de ochtenden werken en ben je er veel meer om voor het kind te zorgen.
Van te voren verwachtte ik dat ik meer zou moeten doen, maar dat valt heel erg mee. Soms vind ik dat wel jammer, maar meestal is het heerlijk om zoveel vrije tijd te hebben en het 'au pair zijn' meer als bijzaak te hebben hier.

Toen ik het eerste mailtje vanKoki las, voelde ik al meteen een klik en kreeg ik de indruk dat het een hele lieve vrouw was. Dit blijkt ook absoluut zo te zijn. Koki is een schat en alle andere familie en vrienden ook. Ik dacht altijd dat spanjaarden wat arrogant konden zijn als hetom buitenlanders of nieuwkomers ging, maar dat heb ik nogniet gemerkt. Ik ben echt een deel van de familie, ik zitsoms gezellig samen metze op de bank of ik ga mee metfamilieuitjes.Koki is ook vaak thuis n volgens mij vindt ze het ook wel gezellig dat ik er ben. Dit is wel iets wat ik heel erg hoopte, een lid worden van een spaanse familie, om op deze manier megoed thuiste voelen en de spaanse cultuur te leren kennen. Ik merk dat ik bijna de enige ben vanalle au pairs die dit zo sterk heeft. De meesteau pairs zijner puur om te werken en na werktijd doen ze hun eigen ding en daar blijft het bij.

Wat ik niet wist toen ik hier kwam, was dat er zóveel au pairs waren. Er zijn er ondertussen alweer een paar naar huis en een aantal bijgekomen, maar we zijn nu met zijn 10'en. Wat dus betekent dat er altijd wel iemand is om iets leuks mee te doen en er vaak uitjes worden georganiseerd in het weekend. Ik zou me nu achteraf niet kunnen voorstellen hoe ik anders mijn vrije tijd hier door zou moeten komen. Hetenige minpunt is dat er acht duitse meisjes zijn, dus het grootste gedeelte van de tijd wordt er duits gepraat. Maar ook wel weer goed voor me, zo leer ik niet alleen spaans maar ook duits.

Ik heb samen met een andere au pair ook een spaanse goede vriend, Antonio. Hij werkt in een bar van familie van mijn José Maria. Daar kom ik regelmatig om gezellig te kletsen en tegelijkertijd mijn spaans te oefenen. Ook ben ik een keer uit geweest in Sevilla met wat neven van de familie, dus ik heb al wel wat contact met spanjaarden, maar niet genoeg vind ik. Het zou beter zijn om meer met spaanse jongeren om te gaan dan zo vaak met de andere au pairs, hierdoor zou mijn spaans sneller vooruitgaan. Maarhet is het ook moeilijk om contact te leggen met spaanse jongeren, vooral de meisjes kijken wat op me neer en haast niemand spreekt engels en ik weinig spaans.

Vandaag heb ik wel weer spaanse les gehad en ik heb de oefentest van niveau A2 van spaans met 90% gehaald! Er zijn zes niveaus; A1, A2, B1, B2, C1 en C2. Ik ben begonnen met niveau A1 en zal volgende week aan niveau B1 beginnen. Op dit moment heb ik dus het basisniveau, maar niveau B1 heb ik ook al aardig onder de knie. In mei ga ik proberen de test van B1 of eventueel zelfs B2 officieel te halen. Het spaans leren gaat dus goed, maar had stiekem gehoopt dat het spreken al makkelijker zou zijn. Het is moeilijk omdat je alles met elkaar moet combineren en een goedlopende zin moet proberen te maken.

Na twee maanden ben ik al zo gewend aan mijn spaanse leven en alles valt reuze mee. Ik vind dat ik een erg goede keuze heb gemaakt, om niet te gaan studeren, maar een jaar hierheen te gaan. Je leert veel en wordt ergzelfstandig. Ik heb nooit last van heimwee, dus voor mij is het ook makkelijk om langer van huis te zijn. Al mis ik natuurlijk af en toe wel mijn lieve familie en vrienden! En af en toe mis ik zelfs het koude en saaie Nederland. Maar over een maand kom ik voor een dikke week naar huis, dus kan ik iedereen weer even zien en genieten van de kou in Nederland! Stiekem hoop ik natuurlijk ook dat er nog wat mensen mewillenop komen zoeken volgend jaar. Wel moet ik toegeven dat ik zeker geluk heb met mijn gastgezin. Lang niet iedere au pair heeft het zo goed als ik en integreert zo makkelijk in een nieuwe familie. Ik ben mijn gastfamilie dus ook erg dankbaar! Op dit moment moet ik er ook niet aandenken mijn gastfamilie te verlaten en terug te gaan naar Nederland. Ik wil nog zoveel zien en leren hier!!!

Nu ben ikdruk bezig met een kort filmpje maken voor de terugkomdag van het Almere College. Zo kan ik de leerlingen die nu in het examenjaar havo/vwo zitten, laten zien wat je ook kan doen na je middelbare school. Vanavond ga ik met Koki en Angela naar Sevilla. We gaan eerst naar een mis en daarna ga ik misschien uit met wat neven. We slapen bij Koki's moeder of zus en zullen morgen de stad in gaan.. Voor nu hou ik het dus hierbij.

Ik wens iedereen een heel fijn weekend en hasta luegooooooo!